فصل أول در ذكر نامهاى نامى آن حضرت است ابن بابويه به سند معتبر از جابر انصارى روايت كرده است كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم فرمود كه : من شبيه‌ترين مردم به حضرت آدم عليه السّلام ، وحضرت إبراهيم عليه السّلام شبيه‌ترين مردم بود به من در خلقت وخلق ، وحق تعالى مرا از بالاى عرش عظمت وجلالت خود به ده نام ناميده وصفت مرا بيان كرده وبه زبان هر پيغمبرى بشارت مرا به قوم ايشان داده است ، ودر تورات وإنجيل نام مرا بسيار ياد كرده است وكلام خود را تعليم من نمود ومرا به آسمان بالا برد ، ونام مرا از نام بزرگوار خود اشتقاق نمود ، يك نام أو محمود است ومرا محمد نام كرده ، ومرا در بهترين قرنها ودر ميان نيكوترين أمتها ظاهر گردانيد ودر تورات مرا « احيد » ناميد زيرا كه به توحيد ويگانه‌پرستى خدا جسدهاى امّت من بر آتش جهنم حرام گرديده است ، ودر إنجيل مرا احمد ناميد زيرا كه من محمودم در آسمان وامّت من حمدكنندگانند ، ودر زبور مرا « ماحى » ناميد زيرا كه به سبب آن من از زمين محو مىنمايد عبادت بتها را ، ودر قرآن مرا محمد ناميد زيرا كه در قيامت همهء امّتها مرا ستايش خواهند كرد به سبب آنكه بغير از من كسى در قيامت شفاعت نخواهد كرد مگر به اذن من ، ومرا در قيامت « حاشر » خواهند ناميد زيرا كه زمان امّت من به حشر متصل است ، ومرا « موقف » ناميد زيرا كه من مردم را نزد خدا به حساب مىدارم ، ومرا « عاقب » ناميد زيرا كه من عقب پيغمبران آمدم وبعد از من پيغمبرى نيست ، ومنم رسول رحمت ورسول توبه ورسول ملاحم يعنى جنگها ومنم « مقفّى » كه از قفاي أنبيا مبعوث شدم ، ومنم « قثم » يعنى كامل جامع كمالات .